Bij een klassieke wegwedstrijd ziet een bevoorrading er meestal vrij voorspelbaar uit: een paar bekertjes water of sportdrank, misschien een banaan en dan weer door. Efficiënt, snel en functioneel. Bij trailruns is dat vaak letterlijk andere koek. Daar staan lange tafels vol chips, cake, nootjes, kaas, cola, soep, gedroogd fruit, peperkoek en soms zelfs kleine sandwiches of worstjes. Voor veel lopers is dat een van de grootste verrassingen tijdens hun eerste trailrun. Alleen: is het wel zo’n goed idee om onderweg al dat lekkers naar binnen te spelen?

Volgens sportvoedingsexperte Evelyne Coppens van Golazo Energy is het antwoord genuanceerder dan veel lopers denken. “Op een trail zijn de bevoorradingen inderdaad vaak uitgebreider dan bij wegwedstrijden, maar dat betekent niet dat alles wat daar ligt automatisch de beste keuze is voor je lichaam”, vertelt ze.

Andere inspanning, andere brandstof

Waarom zien die trailbevoorradingen er eigenlijk anders uit dan bij klassieke wegstrijden? Trails duren vaak langer en worden doorgaans aan een lagere intensiteit afgelegd. Zeker recreatieve trailers lopen rustiger, wandelen af en toe een stuk en nemen onderweg vaker korte pauzes. “Daardoor haalt het lichaam een groter deel van zijn energie uit vetten”, legt Coppens uit. “En omdat trails vaak meerdere uren duren, heb je sowieso veel energie nodig. Vetrijke producten leveren meer dan dubbel zoveel calorieën per gram als koolhydraten. Vandaar dat je onderweg vaker zaken zoals noten of chips ziet.” Toch betekent dat niet dat vetten plots de belangrijkste brandstof worden, integendeel. “Koolhydraten blijven ook bij trailrunning de basis”, benadrukt ze. “Denk aan banaan, energierepen, gels of sportdrank: daarop moet de focus blijven liggen. Vetrijke voeding kan een aanvulling zijn tijdens zeer lange trails, maar mag je koolhydraten nooit vervangen.”

De verleiding van de bevoorrading

En daar loopt het vaak mis. Want geef toe: na uren lopen ziet álles er lekker uit. Een hand chips? Heerlijk. Wat nootjes erbij? Waarom niet. En dat stuk cake? Yes, please! Trailbevoorradingen hebben iets onweerstaanbaars. Daardoor laten veel lopers zich onderweg leiden door hun goesting, in plaats van door wat hun lichaam echt nodig heeft. “Vetrijke voeding verteert trager”, zegt Coppens. “Als je stevig aan het lopen bent, blijft dat langer op je maag liggen en kan dat maag- en darmproblemen veroorzaken.”

Hoe groot dat risico is, hangt af van de intensiteit. Een recreatieve trailer die rustig loopt, af en toe wandelt en onderweg nog makkelijk een gesprek kan voeren, zal doorgaans beter omgaan met zwaardere voeding. Gecombineerd met koolhydraten kunnen vetrijke snacks bij zulke rustige inspanningen ook zorgen voor een stabielere energielevering en een langer verzadigd gevoel. Maar wie diep gaat, tempo wil maken of veel moet klimmen, heeft vooral nood aan snel beschikbare energie. Lees: koolhydraten. Je lichaam beschikt namelijk maar over een beperkte koolhydraatvoorraad, terwijl de vetvoorraad veel groter is. “Veel mensen denken: lange inspanning, dus ik moet vooral véél eten”, zegt Coppens. “Maar wát je eet, maakt een enorm verschil. Als je onderweg te weinig koolhydraten binnenkrijgt, riskeer je vroeg of laat een energiedip.”

Chips zijn geen sportvoeding

Dat betekent natuurlijk niet dat chips of noten verboden terrein zijn tijdens een trailrun. Alleen hebben ze vooral hun plaats bij echt lange inspanningen. Bij ultratrails van zes, acht of zelfs tien uur wordt voeding een compleet ander verhaal. Dan draait het niet alleen meer om prestaties, maar ook om voldoende energie binnenkrijgen om je lichaam urenlang draaiende te houden. “Bij extreem lange trails kan vetrijke voeding nuttig zijn om voldoende calorieën op te nemen zonder absurd veel suikers te moeten eten”, legt Coppens uit. “Maar dat is een totaal andere context dan een recreatieve trail van 15 of 20 km.”

Koolhydraten blijven must

Voor kortere trails ziet de sportvoedingsexperte dus weinig reden om massaal naar vettige snacks te grijpen. “Bij een trail van 15 km blijven koolhydraten absoluut een must.” En dat verklaart meteen waarom sommige lopers zich na een iets te enthousiaste passage aan de bevoorrading plots ellendig voelen. Een combinatie van vetrijke voeding, stevig klimwerk en een maag die al onder druk staat door de inspanning: dat is vaak vragen om problemen.

Verder lezen? Bestel dan hier de trailspecial van RunningNL of lees verder via Blendle.