Jeroen van Veen genoot een sportopleiding, brak als voetballer zijn been op drie plaatsen en begon om fit te raken met hardlopen. Dat mondde uit in een deelname aan de marathon van Amsterdam. “Ik ben altijd sportief geweest, maar heb tussendoor ook jarenlang niet gelopen, zeker toen ik studeerde en veel in de kroeg terug te vinden was (glimlacht). Pas later ben ik herbegonnen, vooral toen Kasper in het Prinses Máxima Centrum verbleef en men mij daar aanraadde om iets te doen waar ik energie uit haalde. Hardlopen bleek enorm goed te werken.”
De naam is gevallen: Kasper. Jeroen van Veen en zijn echtgenote Charlotte verloren in maart 2022 hun middelste kind aan de gevolgen van een kwaadaardige hersentumor. Kasper werd 4 jaar.
Jeroen besloot het verhaal van het veel te korte leven van zijn zoontje in een boek uit te schrijven: KASPER – Achtbaan op losse schroeven. “Kasper was een heel leuk jongetje”, vertelt Jeroen. “Toen hij in het centrum verbleef, begon hij dagelijks met een liedje voor zijn broer en zusje. De hele dag sprak hij mensen aan.”
Een mooiere wereld
Commercieel creatief noemt Jeroen zichzelf. Hij werkte voor grote sportmarketingbureaus en RTL. “Maar ik had altijd een haat-liefdeverhouding met mijn jobs en dacht soms: misschien moet ik ooit iets anders doen. De week voor de kankerdiagnose bij Kasper was het zover.”
Jeroen staat in Nederland inmiddels bekend als ‘de Sponsorloper’, iemand die extreme loopuitdagingen aangaat om geld in te zamelen voor het Prinses Máxima Centrum voor kinderoncologie. “Al zeven jaar probeer ik de wereld elke dag een beetje beter en mooier te maken.”
Elke dag 10 km
Na het verlies van Kasper begon Jeroen aan zijn eerste grote uitdaging: een jaar lang elke dag minstens 10 km lopen en geld ophalen voor het Prinses Máxima Centrum. “Het was heel bizar. Ik ging lopend euro’s ophalen bij mensen. Letterlijk. Die euro’s werden honderden euro’s en op het einde zelfs cheques van mensen die zelf ook geld inzamelden.”
“Van de koningin tot de doorsnee burger, heel Nederland werkte samen. Het bracht 2,2 miljoen euro op.” In de zomer van 2024 liep Jeroen naar het EK voetbal in Duitsland voor de halve finale tussen Nederland en Engeland. Onderweg probeerde hij een toegangsticket te regelen.
“Dat was een impulsieve actie”, lacht hij. “Ik ben ’s avonds richting Dortmund vertrokken met een boxershort en een tandenborstel en liep de eerste nacht 100 km. Knettergek was het. Maar als je het zelf tof vindt, kan het. En het is me gelukt. Meer zelfs, ik bemachtigde één van de mooiste plekjes in het stadion. In het leven moet je soms gewoon impulsief zijn.”
Pakketjes met Nike-schoenen
Op 1 juli 2025 begon een nog straffere episode: in 99 dagen liep Jeroen van Amsterdam naar de Griekse stad Sparta. “Het was eigenlijk een kopie van mijn tocht naar het EK voetbal, maar dan een vergrote versie. Als je vertrouwen hebt in vertrouwen, kan je alles bereiken.
“In die zin was mijn tocht naar Sparta een fantastische metafoor, maar dan in het echt. Ik liep 99 dagen en 3728 km, ik alleen met mijn rugzak. Ik had geen idee of het zou lukken, maar ik had er wel vertrouwen in, zelfs toen ik door landen liep waar ik de taal niet kende en bang was.”
Switch in zijn hoofd
Sinds het verlies van Kasper heeft hij een switch in zijn hoofd gemaakt, benadrukt Jeroen. “Ik doe nu alles vanuit mijn hart. Op weg naar Sparta had ik doorzettingsvermogen en wilskracht nodig. Dat eerste is noodzakelijk als je iets moet doen dat je liever niet doet, zoals Kasper indertijd in het ziekenhuis.”
“Wilskracht is net datgene wat je wel wil doen. Ik ging elke dag tien keer op mijn bek. De ene keer had ik te veel spullen bij me, de andere keer was het te warm. Maar door goed om te gaan met die frustraties is het me toch gelukt. Ik ben nooit geblesseerd geraakt, was heel flexibel en zocht nooit mijn grenzen op.”
“Ik focuste me op één dag: vandaag. Telkens splitste ik die op in 10 of 15 delen. De ene keer hoopte ik op een mooi landschap, de andere keer op een plek waar ik appelsap kon kopen. En als het keihard regende, zei ik tegen mezelf dat het over een uur opnieuw droog zou zijn.”
Ondersteuning
Tijdens zijn tocht naar Sparta werd Jeroen vanuit Amsterdam ondersteund door zijn vrouw Charlotte. “We planden telkens vijf tot zes weken vooruit. Zij besliste vooraf waar ik sliep: in een appartement, soms in een hotel, op een camping, … En ik rende daarheen.
Charlotte regelde ook alle sponsoring. Zo bezorgde Nike mij heel wat nieuwe schoenen en sokken. Charlotte maakte daar pakketjes van en stuurde ze naar campings waar ik zou passeren. In 99 dagen heb ik vier paar schoenen versleten. Qua aantal valt dat best mee (lacht). Het is een paar keer nipt geweest om ze tijdig op hun bestemming te krijgen.”
Veganistisch
Jeroen is veganistisch. “Soms was het iets moeilijker om voldoende calorieën binnen te krijgen, maar het heeft me zeker geholpen. Ik heb Sparta niet gehaald ondanks maar dankzij. Ik at veel pasta en brood met hummus, fruit, groenten en koude soep. Mijn zoutgehalte vulde ik aan met chips.”
“Eén van de grootste risico’s was dat ik te veel zou afvallen. Op een gegeven moment heb ik mijn bidon ingeruild voor een fles van anderhalve liter, liefst met appel- of vruchtensap. Ook Fanta dronk ik soms, maar niet voor ik goed geschud had en de prik eruit was.”
Handen en voeten
Vooral bergop moest Jeroen soms op handen en voeten proberen vooruit te geraken. Zijn meest memorabele moment beleefde hij in de Zwitserse Jura. Op de Balmberg kwam alles samen. “Die ochtend was ik in een klein T-shirtje vertrokken, maar de weersomstandigheden werden slechter.”
“Terwijl het almaar meer bergop ging, kreeg ik berichtjes binnen van het thuisfront. Op NOS had men gezegd dat er voor Zwitserland code geel was ingesteld. Te laat, ik was al vertrokken (grijnst). Ik kwam in een extreem onweer terecht. Zeven, acht auto’s stopten en vonden me knettergek. Ze wilden dat ik zou instappen, maar ik weigerde.”
Het was het moment waarop iets heel speciaals gebeurde. “Plots begon de regen te minderen en kwam ik een vogeltje tegen dat me de weg wees. Het vloog altijd 30 meter boven me uit en wachtte op het asfalt, op een tak of in de lucht. Ik zag Kasper in dat vogeltje.”
Aan de ene kant brak ik, aan de andere kant gaf het me zoveel levensvreugde. Toen ik de top bereikte, was ik zeiknat en moest ik nog een marathon lopen, maar in de verte werd de lucht een stuk lichter en uiteindelijk heeft de zon me opgedroogd. Daar, heel diep in dat figuurlijke dal, merkte ik hoe sterk ik ben, wat mij nog meer energie gaf. Het was een sneeuwbaleffect.”
Vrijgevige Albanezen
Op de slotdag van zijn tocht, op 6 oktober 2025, bereikte Jeroen het centrale plein van Sparta, waar hij symbolisch het imposante standbeeld van Leonidas aanraakte, net zoals de deelnemers aan de mythische Spartathlon. Ook nu wijdde hij er een boek aan: De wereld ligt aan je voeten.
“Onderweg heeft het boek dat ik wilde schrijven zichzelf geschreven“, schreef hij in de slotparagraaf van dag 99. “Mijn wereld is veranderd door naar Sparta te lopen. Het heeft al mijn verwachtingen overtroffen. Ik heb veel meer bereikt dan Sparta alleen. Het heeft me alles gebracht.”
“Elke dag dacht ik: dit doe ik niet meer. Het was soms levensgevaarlijk of loodzwaar. Maar tegelijkertijd dacht ik dagelijks: dit is het avontuur van mijn leven. Ik was zo blij dat ik dit kon doen. Het was het pure leven. Dat miste ik toen ik terug was: de aardigheid van het leven. Ik ben 100.000 mensen tegengekomen. Allemaal waren ze aardig. En hoe minder ze hebben, hoe meer ze geven, zoals in Albanië. Dit was het leven waarop ik hoopte.”
Vieren het leven
We sluiten af met een passage uit De wereld ligt aan je voeten: “Een paar jaar waren we compleet gelukkig. Samen met z’n vijven. Nu vieren we het leven. Woordgrappen vind ik nooit leuk, maar om deze moet ik toch lachen.”
Jeroen glimlacht als we hem met zijn eigen woorden confronteren. “Ik zal dit nooit bagatelliseren: er is niets ergers dan een kind verliezen. Maar Kasper heeft mij geleerd om te genieten van de dingen, hoe klein of groot ze ook zijn. Ontbijten met mijn kinderen Brent en Doris bijvoorbeeld. Of hen naar bed brengen. Het geluk zit overal. Dat besef heeft Kasper mij gegeven.”