We kennen het allemaal wel: de sponsorloop van de school in de buurt. Kinderen lopen zich de blaren onder de voeten om geld in te zamelen voor een goed, vaak zelfgekozen doel. Je ziet hetzelfde fenomeen ook steeds vaker bij georganiseerde hardloopevementen. Het idee dat je niet alleen voor jezelf loopt, geeft mensen meer voldoening dan de traditionele medaille die aan de eindstreep wacht. En zien dat het geld dat je hebt opgehaald ook echt een verschil kan maken, geeft het nóg meer waarde.
Voor sommige hardlopers telt een persoonlijk doel. Zo kan bijvoorbeeld een ziekte ervoor zorgen dat je ineens een hele andere kijk krijgt op je eigen leven. Iets teruggeven kan dan een manier zijn om die pijn te verwerken. Voor dit artikel spraken we met drie hardlopers die, allemaal met hun eigen verhaal, geld inzamelen en zich inzetten voor goede doelen door hard te lopen. Wat bracht het ze en waarom raden ze het iedereen aan?
Jongleren
Het verhaal van Rik Konings (60) is uniek. Rond zijn 30ste begon hij met hardlopen en al snel voelde hij zich thuis op de halve marathon. Daarnaast kwam hij begin deze eeuw in aanraking met jongleren. “Ik kwam erachter dat in Amerika jongens al jonglerend marathons liepen. Dat vond ik geweldig. Ik begon een beetje te oefenen en ik had er veel plezier in. Een wedstrijdje tien kilometer jonglerend hardlopen? Moet kunnen, dacht ik.” Bij die eerste wedstrijd trok hij meteen de aandacht van een toekijkende journalist. “In een opwelling zei ik tegen hem dat ik de halve marathon voor het goede doel zou gaan doen.” En daarmee begon de passie van Konings om al hardlopend én jonglerend geld op te halen voor verschillende goede doelen. Na 15 jaar, in 2022, besloot hij zijn halve marathons zelfs uit te breiden tot hele marathons. En daarmee stopt zijn ambitie niet. “Mijn volgende doel is de honderd kilometer jonglerend”, zegt de Brabander zelfverzekerd.
Tegenwoordig zamelt hij geld in voor onderzoek naar de ziekte van Huntington. Deze ziekte, met symptomen van Alzheimer en ALS, is erfelijk en dodelijk. “Tijdens een loop kwam ik iemand tegen uit mijn dorp die me vertelde dat zijn vrouw aan deze, vrij onbekende, maar vreselijke ziekte lijdt. Ik heb me toen bij het campagneteam Huntington gevoegd. Door mijn jongleren trek ik nogal eens wat aandacht van media. Zichtbaarheid is ontzettend belangrijk voor een onbekende ziekte als deze. Het geeft een enorm gevoel van voldoening om te kunnen bijdragen aan de oplossing en daarmee aan iets dat veel groter is dan jezelf.”
Geld ophalen
Toen de man van docent Janita Moes (42) afgelopen februari de diagnose kanker kreeg, stond hun leven volledig op de kop. “We kwamen in een hele gekke tijd terecht met ziekenhuisopnames, operatie en chemotherapie. Toen ik een aankondiging van de AFAS Kasteelloop de Haar zag, moest ik wel even nadenken.” Moes: “Maar ik kwam al snel tot de conclusie dat het belangrijk was om juist in deze moeilijke periode ook goed voor mezelf te blijven zorgen. Bovendien zag ik dat je bij deze loop ook geld kunt ophalen voor het Koningin Wilhelmina Fonds (KWF). De Kasteelloop was voor mij dan ook het perfecte moment om het hardlopen weer serieuzer op te pakken.”
Het KWF was in deze periode erg belangrijk voor Janita en haar man. “Je ervaart in zo’n periode hoe belangrijk goede zorg is en hoe betrokken het KWF daarmee is. Ik vond het bijzonder om daar zelf aan te kunnen bijdragen.” Toen ze het met haar zus deelde, besloot zij spontaan ook mee te doen. Haar dochter volgde en toen die het vervolgens op school vertelde, ontstond
een heel team. Uiteindelijk liep dat team ook nog eens een mooi bedrag bij elkaar. “Wat ik het meest bijzonder vond, was dat het ons echt verbond”, vertelt Moes. “We waren daar een hecht team en we hebben het samen gedaan. Die verbondenheid heeft me veel gebracht.” Moes is nog altijd actief aan het hardlopen. “Je realiseert je als zoiets gebeurt, hoe belangrijk het is om mentaal en fysiek fit te blijven.”
Blijven bewegen
Het leven van Luca Marks (24) werd een paar jaar geleden flink opgeschud door een hersentumor. “Ik moest geopereerd worden, omdat ik op een bepaald moment helemaal niks meer kon. Ik verloor steeds meer functies, zelfs mijn zicht werd beperkt.” Het was voor de sportieve twintiger belangrijk dat hij, ondanks het slopende behandeltraject, fit kon blijven. “Ik liep al langer recreatief hard en tijdens mijn bestralingstraject ging ik dat steeds vaker doen. Zo’n behandeling is heftig, maar je kiest er zelf voor hoe je ermee omgaat. Mij hielp het enorm om flink te blijven bewegen.”
Nog voor zijn ziekte geconstateerd werd, schreef Luca zich in voor de NN Marathon Rotterdam. Lang leek het erop dat hij die alleen op televisie mee kon maken, maar na veel trainen én overleg met zijn dokters mocht hij toch deelnemen. “Ik besloot die gelegenheid aan te pakken om me in te zetten voor het goede doel. Ik wilde zo veel mogelijk geld ophalen voor het KWF. Niet voor mezelf, want ik had ondertussen mijn behandelplan waar ik inmiddels heel goed uit ben gekomen. Maar wel voor al die andere mensen die met kanker te maken krijgen.”
Naast het opgehaalde bedrag, hoopt Luca vooral een inspiratiebron te zijn voor andere mensen die lijden aan kanker. “Sport kan echt een soort tegenkracht bieden. Ik vind het belangrijk om uit te dragen dat ziek zijn niet betekent dat je niet actief kunt blijven. Die boodschap is voor mij ook een belangrijke reden dat ik me voor het KWF inzet.”