Wat begon als een leuk tijdverdrijf en een goede alternatieve training naast het wielrennen, groeide al snel uit tot meer. Bangma heeft zijn eerste (halve) marathons zelfs al achter de rug. “Het is inmiddels een uit de hand gelopen hobby”, zegt Bangma lachend. “Hardlopen kan ik helemaal alleen doen, wanneer ik wil. Door mijn visuele beperking ben je op de tandem altijd met zijn tweetjes. Dat is waanzinnig, maar je blijft afhankelijk. Het is fijn en bevrijdend nu iets te doen wat ik volledig zelf kan.”
Bangma valt even stil en lacht. “Natuurlijk zijn er door mijn visuele beperking ook risico’s”, zegt hij. “Met maar één procent zicht is het niet eenvoudig. Ik zie weleens wat over het hoofd en loop heus weleens ergens tegenaan. Zelfs als ik het parcours ken, kan het de volgende dag weer anders zijn. In Vancouver liep ik bijvoorbeeld al eens vol tegen een hek dat er een dag eerder nog niet stond”, lacht hij. “Dat neem ik voor lief, want het gevoel van vrijheid is me veel meer waard. Natuurlijk zou ik met een gids aanzienlijk sneller lopen, maar de onafhankelijkheid levert me zóveel meer op.”
Dat hij niet vies is van een uitdaging, blijkt wel uit die woorden. “Ik ben veel meer dan die paralympische wielrenner. Ik heb ook een missie naast én met de sport”, zegt Bangma. “Ik wil de wereld laten zien dat je veel meer kan dan je denkt. Ik had zelf ook nooit verwacht dat ik dit allemaal zou doen, laat staan dat ik goud zou winnen op de Spelen. Maar als je écht ergens voor gaat, is er altijd een oplossing.”
Onderschat
Bangma weet dat hij door zijn beperking vaak wordt onderschat. “Slechtziend, bijna blind. Dan denken mensen al snel: die kan bijna niks, dat is zielig. Als iemand zegt dat iets niet kan, denk ik: dat zien we nog wel even. Met hardlopen is dat precies zo. Ik ben er gewoon voor gemaakt om het tegendeel te bewijzen.”
Bangma geniet dan ook met volle teugen van de loopevents waaraan hij deelneemt. “De sfeer tijdens hardloopevents is geweldig, tegelijk starten met duizenden mensen voelt speciaal”, zegt hij. “In het paralympisch wielrennen hebben we een korte wedstrijdkalender, maar met hardlopen kan je altijd wel ergens lopen.”
Credits: Olympics Services
Toch is het niet altijd even makkelijk, geeft Bangma toe. “Vooral de eerste keer, toen ik meedeed aan de halve marathon van Leiden, was superspannend”, zegt hij. “Ik was nog onervaren en wist niet wat ik kon verwachten. Op een paar plekken moest ik inhouden omdat ik niet goed wist waar ik naartoe moest. Dat beperkt me wel.”
Maar ook daar heeft hij een oplossing voor. “Iedereen is tijdens zo’n wedstrijd eigenlijk mijn gids. Ik zie bijvoorbeeld echt wel dat er iemand voor me loopt. Die volg ik dan. Ik vertrouw erop dat anderen het parcours lopen zoals het moet. Dan red ik me goed.”
….
Toekomst
“Het vele hardlopen kwam pas echt na Parijs”, voegt hij toe. “Dat ik nu ook meedoe aan wedstrijden is een mooie bijkomstigheid. Wat voor mij belangrijk is, is dat er geen druk op staat. In het wielrennen werd altijd verwacht dat we wel even zouden winnen. Dat deden we vaak genoeg. Nu verwacht niemand wat van me. Al ga ik inmiddels wel vaker van start met een tijd in mijn hoofd. Het wordt al serieuzer dan ik had gedacht.”
Inmiddels durft hij ook al verder vooruit te kijken. “Het lijkt me supergaaf om grote majors te lopen: Tokio, New York, Boston, Sydney. Maar dat kan ook na mijn wielercarrière. Misschien blijk ik helemaal geen echte marathonloper en liggen de kortere afstanden me beter. Die vraag heb ik zelf nog niet beantwoord.”
Wil je het hele artikel lezen? Bestel dan nu hier RunningNL-magazine of lees verder via Blendle.