Een blik op het Strava-profiel van Tim van Rijthoven verraadt veel. Lange duurlopen, temporuns en af en toen een herstelloopje. Vaak alleen, soms met een maatje. Een keer of vijf, zes in de week. Die frequentie is enigszins afhankelijk van het slaappatroon van dochter Luna (Tim en vriendin Maartje werden in april trotse ouders van een dochter, red.). Het is in ieder geval duidelijk dat, hoewel hij nu officieel gestopt is als professioneel tennisser, zijn liefde voor sport alleszins niet verdwenen is.
We zijn in het Oosterpark, Amsterdam. Van Rijthoven groeide op in Roosendaal, maar woont hier op een steenworp afstand. De move naar Amsterdam maakte hij om zo dicht mogelijk bij het Nationaal Trainingscentrum in Amstelveen te zijn, de uitvalsbasis van het Nederlandse tennis. In 2022 veroverde de nu 28-jarige de harten van de Nederlandse sportliefhebbers. Hij won het grastoernooi van Rosmalen, waarin hij in de finale de latere nummer één van de wereld Daniil Medvedev versloeg. Een paar weker later haalde hij die vierde ronde op Wimbledon. In het naar eigen zeggen mooiste stadion van de wereld hield hij lang stand tegen de beste tennisser ooit: Novak Djokovic.
Tennisexperts twijfelden niet: Van Rijthoven zou binnen een mum van tijd opklimmen naar de top van de wereld. Het noodlot besliste anders. Ontelbare blessures verder besloot hij drie jaar later te stoppen. Hij maakte dat in juni met een emotioneel Instagrambericht kenbaar aan het grote publiek. Sindsdien is hij veel thuis, geniet hij van zijn gezin, praat hij met een heleboel mensen over de vraag wat nu én loopt hij hard.
Chill op de bank
Terug naar het Oosterpark, waar we op deze maandagochtend in september mooie plekjes proberen te vinden om Van Rijthoven te fotograferen. We laveren tussen de schooljeugd die ons met fatbikes voorbijrazen, pensionado’s die met hun hondje verbaasd opkijken naar de apparatuur van de fotograaf en hardlopers die een blik werpen op Van Rijthoven. Tussendoor laat de ex-tennisser al wel wat los over zijn nieuwe passie. “Ik haal veel voldoening uit het hardlopen. Ik trainde mijn hele leven iedere dag. Ik word heel onrustig als ik niks om handen heb. Chill op de bank zitten? Nee, dat kan ik niet.” Vriendin Maartje, die een rondje door het park loopt met de babywagen en even poolshoogte komt nemen, kan wel lachen om de hardloopambities van haar partner. “Nu is hij net gestopt en gaat hij hier vol voor”, zegt ze terwijl ze met dochter Luna in haar armen kijkt naar haar partner die opnieuw poseert voor de fotograaf. “Het is een soort verslaving denk ik (lacht). Maar ik vind het helemaal goed hoor, want Tim zit een stuk beter in zijn vel als hij gesport heeft.”
Van Rijthoven nam deel aan twee hardloopevenementen. In 2024 stond hij samen met zijn jongere broers Max en Sem aan de start van de TCS Amsterdam Marathon. Dit jaar liep hij een ultratrail in de Ardennen – een cadeautje van Max, waarover later meer.
De fotosessie is ten einde. Inmiddels zitten we op het terras bij restaurant Hotel Arena, aan de rand van het Oosterpark. Toeval of niet, we kijken uit op de openbare tennisbaan die in het Oosterpark ligt. De ober brengt koffie, waarna Van Rijthoven van wal steekt over zijn nieuwe ‘verslaving’.
Wanneer was je eerste hardloopsessie? En hoe was dat?
“Dat was halverwege 2023. Mijn broertje Max stelde voor om een rondje te gaan hardlopen. ‘Hoe ver dan?’, vroeg ik aan hem. ‘10 kilometer’, zei hij. Ik vond het prima, maar tegelijkertijd wist ik ook niet hoe dat zou voelen, hoe het zou zijn. Ik had het nog nooit eerder gedaan, want als tennisser focus je op wendbaarheid en korte sprintjes. En eerlijk gezegd: ik had vroeger een hekel aan intervaltrainingen.
“In het begin ging het wel lekker, maar na een kilometer of 6 begonnen mijn benen pijn te doen. Max is een ervaren hardloper en had nergens last van. Maar ik vroeg me toch af hoe dat kon, want ik was toch de topsporter? Op het moment dat we de 10 kilometer naderen, vraag ik aan hem of we er bijna zijn. Max zegt dat we nog ‘een klein rondje erbij doen’, want ‘hij had het een beetje verkeerd ingeschat’. Uiteindelijk liepen we 14 kilomeer. Ik heb echt afgezien. Dat was klote, maar tegelijkertijd ook grappig en gaaf. Het triggerde me om er beter in te worden.”
Je was destijds nog actief als tennisser. Ben je het vanaf dat moment blijven doen?
“Ja, ik denk een keer of twee of drie in de week. Zonder horloge of hartslagmeter en zonder een concreet hardloopdoel. Maar ik vond het leuk om te doen en merkte dat ik er fitter van werd op de tennisbaan. Met mijn 98 kilo was ik redelijk zwaar voor een tennisser, waardoor ik ook relatief snel buiten adem raakte. Of het baat heeft gehad? Ja, ik denk het wel. Ik heb zoveel aanleg om spieren aan te maken (‘mijn trainer zei altijd dat ik maar naar gewichten hoefde te kijken en dan kwam ik al aan’) dat het verstandig was om daarvan iets te verliezen. Dat lukte. Ik merkte ook dat ik behendiger werd en rally’s langer kon volhouden.”
In de zomer van 2024 voelt Van Rijthoven dat het einde van zijn tenniscarrière nadert. Hij besluit zich in te schrijven voor de marathon van Amsterdam. Zo blijft hij fit en kan hij zijn zinnen verzetten. “Ik kon niet tennissen. Ik kon niet trainen. Normaal gesproken was dat mijn uitlaatklep. Stuk gaan tijdens de training, lachen met die andere gasten. Dat viel allemaal weg. Ik zocht iets anders om me in te verdiepen of in te verliezen. Dat werd kortstondig toewerken naar de marathon van Amsterdam. Ik schafte enige tijd eerder een sporthorloge aan en verdiepte me in zonetraining. Op dat moment sloeg het hardloopvirus echt toe.”
Werd hardlopen ook een manier om af te schakelen van je tenniscarrière die niet meer liep zoals je wilde?
“Ja, ik denk het wel. Ik wilde ergens voldoening uithalen. Als het niet uit tennis kon, dan maar iets anders. Dat werd hardlopen. Meestal loop ik alleen, af en toe met vrienden. Vrijwel altijd ga ik langs het Amsterdam-Rijnkanaal, weg van de drukte en richting Oost. Vaak ook een heen-en weertje. Of dat niet saai is? Ik vind dat wel prettig, die vastigheid. Het maakte me niet uit, als de training maar gedaan is dan is het prima.”
Wat brengt het hardlopen je?
“Sinds ik stopte, was ik relatief veel thuis. Ik wil wennen aan het leven zonder tennis en mezelf daar ook tijd voor gunnen. Tegelijkertijd is het wel fijn om iets te hebben om de deur uit te gaan. Dan is hardlopen heel fijn. Je bent gewoon even met je eigen gedachtes en kunt alles op een rijtje zetten. Ik voel me ook gewoon lekkerder als ik thuis ben en ik iets gedaan heb. Voorheen kreeg ik dat voldane gevoel van tennis, nu meer en meer van hardlopen. En nu, in deze fase, is dat extra fijn. Tijdens het lopen denk ik na wat ik kan gaan doen of spar ik daarover met een van m’n loopmaatjes.”
Amsterdam Marathon
Zondag 20 oktober 2024. 09.00 uur. Olympisch Stadion in Amsterdam. Van Rijthoven staat samen met zijn broers Max en Sem tussen duizenden hardlopers die de mythische afstand willen afleggen. Hoewel Van Rijthoven voor 15.000 toeschouwers op het Centre Court van Wimbledon tegen Novak Djokovic speelde, was hij toch onder de indruk. “Die teller die met een heartbeat aftelt van 10 naar 0. Heel gaaf, ik begon volgens mij al met hartslag 160. En dan al die aanmoedigingen doordat je naam op het startnummer staat. Weet je wat ook bijzonder was? Toen we de Amstel opdraaiden, gingen de toplopers de Amstel aan de andere kant al af. Indrukwekkend. De marathon gaf me een magisch gevoel, zeker ook omdat ik het met mijn broertjes deed.”
Het was je eerste marathon. Hoe ging de race zelf?
“Halverwege zei Sem dat hij het tempo niet volhield. Max bleef bij hem en ik ben alleen verdergelopen. Ik kwam tot op een paar honderd meter van de pacer die 3.30 uur liep. Het ging goed, maar op 36 kilometer kreeg ik steken in m’n benen. Ik kon de ene voet amper nog voor de andere zetten. Ik finishte in een tijd van 3:39 uur. Maar ik dacht meteen: dit kan beter.”
Wil je het hele artikel lezen? Bestel dan nu hier RunningNL-magazine of lees verder via Blendle.